W latach 1947–1952 studiował chemię na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, pracę magisterską pisał pod kierunkiem prof. Witolda Zacharewicza. Z UMK związał całą drogę naukową. Rozprawę doktorską Badania nad technologią materiałów do kitowania i rekonstrukcji kamiennych rzeźb i detali architektonicznych obronił 1964 (promotor prof. Ernest Pischinger), przewód habilitacyjny ukończył 1967 (rozprawa Badania nad strukturalnym wzmacnianiem kamieni roztworami żywic epoksydowych), tytuł profesora nadzwyczajnego zyskał 1975, a profesora zwyczajnego w 1989 r. Od zakończenia studiów pracował w Katedrze Technologii i Technik Malarskich, a następnie (od 1969) w Instytucie Zabytkoznawstwa i Konserwatorstwa na Wydziale Sztuk Pięknych UMK, jako zastępca asystenta i asystent (1952–1953), starszy asystent (1953–1955), adiunkt (1955–1967) i docent (1967–1975), profesor nadzwyczajny (1975–1989), profesor zwyczajny (1989–2007).