W latach 1968–1969 był kierownikiem katedry, następnie, od 1969 do 1979 i od 1984 do 1987 r. dyrektorem Instytutu Zabytkoznawstwa i Konserwatorstwa UMK, w latach 1978–1981 prorektorem do spraw nauki i współpracy z zagranicą. Od 1969 do 2000 r. był kierownikiem Zakładu Konserwacji Elementów i Detali Architektonicznych. W latach 1968–1985 kierownik Laboratorium Naukowo-Badawczego Konserwacji Kamienia i Szkła/Laboratorium Naukowo-Badawczego Konserwacji Kamienia PP PKZ. W latach 1988–1990 członek Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej do Spraw Kadr Naukowych. Na emeryturę przeszedł w 1996 r., jednak nadal przez 11 lat prowadził zajęcia dydaktyczne na uczelni w ramach ½ etatu. Ponadto w latach 1977 i 1979 prowadził wykłady z konserwacji kamienia na międzynarodowych kursach UNESCO w Wenecji, zaś w latach 1989–1991 wykładał na Fachhochschule w Kolonii, gdzie zorganizował specjalizację konserwacji kamienia. Uczestnik licznych sympozjów, członek szeregu stowarzyszeń i rad naukowych, m.in. jako rzeczoznawca Ministra Kultury i Sztuki (1970–2000), PP PKZ (1969–1994) i UNESCO (od 1971). Wyróżniany nagrodami i odznaczeniami państwowymi i uczelnianymi, w tym Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Nagroda Prezydenta Miasta Torunia za rok 2001.