Współzałożyciel i pierwszy prezes Stowarzyszenia Dziedzictwo Torunia (2004), obecnie przewodniczący Komisji Rewizyjnej.
Głównym tematem badań naukowych jest konserwacja kamiennych obiektów zabytkowych, a także zastosowanie żywic sztucznych do celów konserwatorskich. Przeprowadził m.in. rekonstrukcję kilku kamiennych pilastrów w Kaplicy Zygmuntowskiej na Wawelu w Krakowie oraz – wraz z zespołem – konserwację manierystycznego kamiennego portalu kamienicy Eskenów w Toruniu, wieżyczek ratusza w Toruniu, gotyckiej konsoli z Mojżeszem (pozostałej po figurze Pięknej Madonny) w katedrze w Toruniu, romańskiego portalu ołbińkiego w katedrze św. Marii Magdaleny we Wrocławiu i wystroju rzeźbiarskiego elewacji ratusza wrocławskiego, barokowych rzeźb na moście gotyckim w Kłodzku i in., ponadto zajmował się konserwacją witraży (w 1955 r. został współautorem nowoczesnej metody konserwacji szkła witrażowego, wraz z Leonardem Torwirtem i Edwardem Kwiatkowskim) oraz drewna (m.in. relikwiarz św. Wojciecha w Gnieźnie), wraz z zespołem wykonał kopię brązowych Drzwi Gnieźnieńskich. W kraju i za granicą – m.in. Bułgaria, Egipt (Świątynia Hatszepsut w Deir el-Bahari), Kambodża (Angkor Wat), Macedonia (rzymski piec ceramiczny w Ochrydzie), Chile (kolosy na Wyspie Wielkanocnej), Niemcy – opracował kilkadziesiąt ekspertyz konserwatorskich.