Jednak – w odróżnieniu od zwykłych gwiazd – przyszły quasistar tworzy się ze znacznie większego obłoku i już po uformowaniu się – w odróżnieniu od normalnej gwiazdy – wokół niego nadal nagromadzony jest obłok pyłowo-gwiazdowy o znacznej masie, przewyższającej masę nowo powstałej gwiazdy.

Siły grawitacyjne gwiazdy przyciągają do jej powierzchni otaczający ją materiał, przez co gwiazda powiększa się coraz bardziej, ale nie może się ona zbytnio rozszerzyć z powodu gęstego obłoku gazowo-pyłowego, który ją otacza i izoluje. Z wnętrza gwiazdy nie może się wydostać nadmiar ciepła powstały w wyniku reakcji termojądrowej i gwiazda rozgrzewa się coraz bardziej. Przy wewnętrznej temperaturze 500 milionów stopni w jądrze gwiazdy zachodzi gwałtowna reakcja, w wyniku której powstają neutrina, które, uciekając z wnętrza gwiazdy, zabierają ze sobą nadmiar ciepła. W ten sposób zachwiana zostaje równowaga hydrostatyczna gwiazdy i rozpoczyna się szybki proces implozji.