Jądro gwiazdy zostaje zgniecione z powodu zachwianej równowagi hydrostatycznej i zewnętrznego ciśnienia otaczającego ją obłoku gazowego – wewnątrz obłoku tworzy się czarna dziura o masie gwiazdowej.
We współczesnym nam Wszechświecie tego typu proces doprowadziłby do powstania supernowej, ale we wczesnym Wszechświecie obłoki pyłowo-gazowe miały znacznie niższą metaliczność i mogły być znacznie większe. W przypadku powstawania quasistara siły grawitacyjne obłoku pyłowego byłyby większe niż wyzwolona energia czarnej dziury i obłok ten nie zostałby rozerwany. Czarna dziura przyciągając do siebie otaczające ją cząsteczki pyłu i gazu rośnie gwałtownie, pożerając cały otaczający ją obłok i osiągając masę wynoszącą do 100 000 mas Słońca. Wyzwalana w tym procesie energia powoduje, że quasistar ma jasność rzędu biliona Słońc.
Powstała w taki sposób czarna dziura ma masę „zaledwie” 100 000 mas Słońca i wiele jej brakuje do supermasywnych czarnych dziur o masie rzędu 10 miliardów mas Słońca, ale tak masywne obiekty mogłyby bez problemu żywić się na całych galaktykach i rosnąć jeszcze bardziej – aż do osiągnięcia rozmiarów współcześnie obserwowanych kwazarów.
Bibliografia "Black holes may lurk in unexpected places"
Kategoria:Czarne dziury Kategoria:Hipotetyczne typy gwiazd