Przykładem była wieś Szymanówek. Osadnictwo wnętrza puszczy zostało zapoczątkowane w połowie XVIII wieku. Wraz ze wzrostem zapotrzebowania na drewno i produkty jego przerobu zasoby drzewne położone najbliżej osad ludzkich i eksploatowane przy pomocy ich mieszkańców zaczęły się wyczerpywać. Zaszła więc potrzeba eksploatacji wnętrza puszczy, miejsc trudno dostępnych, często zdatnych do prowadzenia wyrębu tylko zimą. W taki sposób powstały nowe osady, zwane od stawianych prowizorycznych budynków mieszkalnych – budami. Osadników zaś nazywano budnikami. Wiele osad budników na terenie Puszczy Kampinoskiej dało początek wsiom i rolniczemu zagospodarowaniu okolicznych terenów, pomimo nie najlepszych warunków glebowych (są to m.in. Grabnik, Nowe Budy, Grabina, Rybitew, Roztoka, Kiścinne, Wiersze, Truskawka, Buda). Wśród układów osadniczych wsi pochodzenia budniczego wyróżnić można: „Rzędówkę przybagienną”, luźny układ siedlisk przy drodze. Występuje na granicy obszarów wydmowych i bagiennych, a także na tzw. grądach – piaszczystych wyniesieniach wśród terenów podmokłych. Przykładem mogą być wsie Granica, Dąbrowa, Dąbrówka, „Rzędówkę bagienną", luźny układ siedlisk oddalonych od drogi od kilku do kilkudziesięciu metrów. Występuje na granicy obszarów wydmowych i bagiennych, a także na tzw. grądach.