Przykładem mogą być wsie Cisowe, Górki, Zamość. Druga połowa XVIII wieku to również kolonizacja terenów najbliższego sąsiedztwa Wisły, żyznych gruntów, które z powodu regularnych zalewów niezdatne były do przekształcenia pod uprawy rolne za pomocą tradycyjnej gospodarki. Osadnictwo to określa się mianem „olęderskiego”, kolonistów zaś nazywano „olędrami”. Osadnictwo to charakteryzowała: „Rzędówka luźna”, rozproszony układ pojedynczych siedlisk, znacznie oddalonych od drogi. Występuje głównie na tarasie zalewowym, z zabudową na naturalnych bądź sztucznie usypanych wyniesieniach (terpach) wśród urodzajnych mad. Przykładem może być Wilków nad Wisłą.
Historia W połowie lat 70. zrodziła się idea utworzenia muzeum na wolnym powietrzu. Inicjatorami były Towarzystwo Kulturalno-Naukowe w Pruszkowie, Mazowiecki Ośrodek Badań Naukowych i Dyrekcja Kampinoskiego Parku Narodowego. Początkowo miał to być niewielki obiekt w Borzęcinie, później postanowiono stworzyć większą placówkę z działem etnograficznym i przyrodniczym. Skutkiem tego w latach 1975-1976 Mazowiecki Ośrodek Badań Naukowych, na zlecenie Konserwatora Miasta st. Warszawy, podjął się prac przygotowawczych w postaci inwentaryzacji budownictwa ludowego. Były to na tym obszarze pierwsze właściwe badania terenowe, mające na celu wyszukanie i rejestrację wartościowych obiektów.