Istniejące wartościowe obiekty położone były w miejscowościach trudnodostępnych, nie posiadających utwardzonych dróg i leżących poza szlakami turystycznymi. (Paradoksalnie w późniejszym skansenie zrealizowano jedynie część „sektora rolniczego”, reprezentującego nie zespoły budownictwa bagiennego, przybagiennego, śródleśnego i „olęderskiego”, ale budownictwo ogólnie dostępnej Równiny Błońskiej), Wreszcie niedojrzałości społeczeństwa do takiej ochrony tej części dziedzictwa kulturowego, którego większość nie doceniała, wstydziła się i traktowała jako przykład zacofania, czego konsekwencją było permanentne niszczenie go przez samych nosicieli. Do momentu zmiany tej świadomości jedyną skuteczną formą ochrony, mającą realną szansę powodzenia, było muzealnictwo skansenowskie. (Jednak do dziś jeszcze drewniane budownictwo jest w niektórych środowiskach uważane za symbol biedy.) 15 maja 1983 roku Urząd Konserwatorski miasta stołecznego Warszawy sporządził, w oparciu o posiadane materiały, spis 71 obiektów z 23 wsi, które powinny podlegać ochronie. Weryfikację i uaktualnienie tej listy, w czerwcu 1984 roku, Konserwator zlecił Oddziałowi Badań i Konserwacji PP PKZ (Przedsiębiorstwo Państwowe Pracownie Konserwacji Zabytków).