Na około 20 ha terenu zamierzano umieścić około 40 różnych obiektów. Obok skansenu zakładano powstanie terenów sportowych, pól campingowych i polan biwakowo-rekrecyjnych, mających służyć cotygodniowemu wypoczynkowi mieszkańców stolicy. Szybko postępująca akcja likwidacji gospodarstw, będąca następstwem wykupywania gruntów, skłoniła służby konserwatorskie do pilnej akcji ratowania pozostałych jeszcze zabytkowych obiektów architektury. (O tempie zanikania Z wytypowanych w 1975 roku w ramach inwentaryzacji roku 25 budynków, w 1983, w ramach inwentaryzacji, stwierdzono istnienie jeszcze tylko 8, w tym 2 w trakcje rozbiórki.) Jedyną metodą ocalenia tych budynków było przeniesienie ich na teren muzeum na wolnym powietrzu. Ochrona in situ, propagowana w świecie jako właściwsza, nie była możliwa z racji: Dotychczasowej polityki dyrekcji Kampinoskiego Parku Narodowego, która zmierzała w kierunku wyludnienia terenów w obrębie parku i przeznaczania coraz większych terenów pod zalesienia, ograniczając tym samym możliwości życia i swobodnego poruszania się na tym terenie, Braku już wówczas obiektów, które można by taką formą ochrony objąć, a więc leżących przy trasach komunikacyjnych czy szlakach wycieczkowych.