Równolegle, w części projektowej, uwzględniono możliwość odbudowy zespołu manufaktury pasów szlacheckich Paschalisa Jakubowicza w Lipkowie i częściowego wykorzystania jej zabudowań na zaplecze skansenu. Na wiosnę 1984 roku Rada Konserwatorska województwa warszawskiego zaakceptowała lokalizację skansenu w Lipkowie, ale zleciła równocześnie przygotowanie propozycji parku etnograficznego w Granicy, na terenie należącym do Kampinoskiego Parku Narodowego, gdzie powierzchnia do dyspozycji skansenu byłaby znacznie większa. Latem 1984 roku podjęto decyzję o lokalizacji muzeum na wolnym powietrzu w Granicy, w oparciu o istniejące tam obiekty zabytkowe (zespół zabudowań Nadleśnictwa Kampinos z 1919 roku). Pod koniec 1984 roku Konserwator podpisał umowę z OBiK na kompleksowy projekt i realizację parku etnograficznego w Granicy. Już na początku 1985 roku rozpoczęto prace nad pierwszym obiektem – domem mieszkalnym Tomasza Połcia z Granicy, opracowując ekspertyzy mikologiczne i konstrukcyjne, inwentaryzację konserwatorską i dokumentację etnograficzną. Równocześnie Pracownia Rewaloryzacji Zespołów Urbanistycznych (PRZU, w strukturze OBiK) opracowała wytyczne pod przyszłą lokalizację parku etnograficznego. W tym też czasie grupa wykonawców zorganizowała zaplecze w Granicy pod przyszły front robót.