Większość współczesnych parserów jest przynajmniej częściowo oparta na statystyce. Najpierw analizie statystycznej poddawane korpus języka, co pozwala systemowi zgromadzić informacje o częstości występowania poszczególnych wyrazów i fraz w różnych kontekstach (zobacz: uczenie maszynowe). Wykorzystuje się przy tym metody takie, jak PCFG, badanie entropii oraz sieci neuronowe. Większość wiodących systemów używa statystyk leksykalnych (porównują podobieństwo części mowy i poszczególnych słów). Takie systemy podlegają jednak zjawisku nadmiernego dopasowania i wymagają pewnych korekt.
Algorytmy analizy składniowej dla języków naturalnych nie mogą polegać na tak „ładnych” gramatykach jak te stworzone ręcznie dla języków programowania. Tak, jak było wspomniane wcześniej, niektóre gramatyki formalne są bardzo skomplikowane obliczeniowo w parsingu;