Specjalny Oddział Mandżurski (ros. Особый Маньчжурский отряд) – jednostka wojskowa białych podczas wojny domowej w Rosji
Historia W czerwcu 1917 r. esauł Grigorij M. Siemionow został wyznaczony tymczasowym przedstawicielem państwowym na obszar Zabajkala. Jego zadaniem było formowanie ochotniczych oddziałów uderzeniowych. Jednocześnie w połowie października, w stanicy Bieriezowka, utworzył i stanął na czele Mongolsko-Buriackiego Pułku Konnego. 19 listopada próbował zająć Wierchnieudińsk, ale po niepowodzeniu wycofał się do Mandżurii. Tam sformował Specjalny Oddział Mandżurski, składający się głównie z Mongołów i Kozaków zabajkalskich. Liczył on ok. 350 żołnierzy. Pod koniec stycznia 1918 r. zaatakował Wschodnie Zabajkale, zajmując stanice Dauria, Andrianowka i Ołowiannaja. Jednakże z powodu kontrataku wojsk bolszewickich na początku marca tego roku odszedł z powrotem do Mandżurii. Pomimo prób rozbrojenia przez Chińczyków, uzupełnił go nowymi żołnierzami kozackimi. Nawiązał też kontakty z dowódcami zachodnich wojsk interwencyjnych, których przedstawiciele zostali przydzieleni do sztabu oddziału. W odpowiedzi na rozwiązanie przez bolszewików Zabajkalskiego Wojska Kozackiego, esauł G. M. Siemionow na czele Specjalnego Oddziału Mandżurskiego na początku kwietnia ponownie zaatakował Zabajkale.