Jego jednostka składała się wówczas z 1 Siemionowskiego Pułku Pieszego, 2 Mandżurskiego Pułku Pieszego, 1 Mongolsko-Buriackiego Pułku Konnego, 2 Daurskiego Pułku Konnego, Oddziału Urginskiego, dwóch kompanii oficerskich, serbskiego dywizjonu konnego, dywizjonu artylerii (trzy baterie z 14 działami), kompanii inżynieryjnej i kompanii samochodowej oraz 4 pociągów pancernych. Ogółem siły te liczyły do 700 ludzi. Bolszewicy oceniali je na niecałe 4 tys. żołnierzy. Zajęły one stanicę Buriackaja oraz wioski Aksza, Ust-Ilia i Dułdurga. Dalsze natarcie na początku maja powstrzymały ściągnięte z całej Syberii i Dalekiego Wschodu oddziały bolszewickie, liczące ok. 13 tys. ludzi z 30 działami, w tym ok. 900 Węgrów i ok. 400 Chińczyków. Do połowy czerwca siemionowcy zostali odrzuceni na terytorium Mandżurii. Pod koniec sierpnia znowu wkroczyli na Zabajkale, wykorzystując klęski wojsk bolszewickich w walkach z Armią Syberyjską i Korpusem Czechosłowackim. Zdobyli Wierchnieudińsk, a następnie wkroczyli do Czyty. W mieście rozlokowało się dowództwo i sztab jednostki. Liczyła ona ok. 1,5 tys. żołnierzy z 4 działami. 1 września został sformowany 3 Daurski Pułk Konny, który wraz z 2 Daurskim Pułkiem Konnym utworzyły 23 września Samodzielną Brygadę Konną.