Pomimo adaptacyjnych funkcji strachu, w sytuacji koncertowej intensywny lęk, towarzyszące mu epizody paniki lub utrwalone nastawienie lękowe znacznie dezorganizują działanie i mogą obniżać jakość występu. Dlatego w badaniach nad tremą dominuje perspektywa kliniczna, ujmująca tremę jako czynnik utrudniający działanie muzyka w sytuacji występu publicznego.
Sytuując tremę w obszarze zaburzeń, to podejście implikuje określony sposób postępowania, którego celem jest pomoc w powrocie do normy poprzez wyleczenie zaburzenia. Interwencje pochodzą z różnych nurtów terapeutycznych, szczególnie przydatne są techniki terapii poznawczo-behawioralnej (CBT) i jej rozszerzeń - mindfulness (MBSR) i terapii akceptacji i zaangażowania (ACT), polegające na pracy z umysłem (uwaga, myśli) i ciałem (zmiana zachowań).