mały|Józef Łapczyński – Wybieranie barci u Kurpiów (1870) mały|Barć kłodowa datowana na rok 1474 w Skansenie Pszczelarskim w Swarzędzu mały|Ul kłodowy z Czarni koło Myszyńca, przełom XIX i XX wieku
Bartnictwo – dawna forma pszczelarstwa leśnego, polegająca na chowie pszczół (głównie pszczół leśnych, tzw. borówek) w naturalnych lub sztucznie wydrążonych dziuplach drzew, zwanych barciami. Praktyka ta była rozpowszechniona w strefie lasów Europy Środkowej i Wschodniej, zwłaszcza na terenach dzisiejszej Polski, Litwy, Białorusi oraz zachodniej Rosji. Bartnictwo stanowiło istotny element gospodarki leśnej i wiejskiej od średniowiecza do czasów nowożytnych.
W Polsce szczytowy rozwój tej profesji przypadał na XVI i XVII wiek, natomiast jej stopniowy zanik następował w XIX wieku wraz z rozwojem nowoczesnego pszczelarstwa ulowego i przekształceniami gospodarki leśnej. Bartnictwem zajmowali się bartnicy, zwani również bartodziejami. W wielu regionach Europy Wschodniej zawód ten miał charakter dziedziczny i podlegał odrębnym regulacjom zwyczajowym. Barcie lokowano najczęściej w dębach i sosnach, rzadziej w grabach, bukach czy lipach. "Dziano" je w pniach drzew o średnicy często przekraczającej jeden metr.