Podobnie każdy moment krytyczny istnieje także w jakiejś formie jeszcze przed nadejściem jego kolejności.
1. Konflikty między ufnością a podstawową nieufnością Faza oralno-sensoryczna, okres niemowlęcy. Noworodek jest całkowicie zależny od swoich opiekunów. Źródłem jego nieufności jest zagrożenie homeostazy; źródłem ufności – fakt doznania opieki. Osiągnięcie poczucia ufności jest wskaźnikiem prawidłowo przebiegającego procesu przystosowania. Przejawy ufności dziecka: głębokość snu, łatwość przyjmowania pokarmu i wydalania. Matka staje się dla dziecka wewnętrzną pewnością i zewnętrzną przewidywalnością. Ufność wyraża się też w jego aktywności poznawczej – bada ono świat narażając się na doznania przykre, a oczekując przyjemnych. Ząbkowanie – moment krytyczny w kształtowaniu się ufności; mogą kształtować się wtedy tendencje masochistyczne (szukanie ulgi przyjemności w ranieniu siebie).
2.