mały|Jasna 28.1 (Bodleian MS J2) Awesta ( – „pochwały”, ) – kompilacja starożytnych świętych tekstów religijnych wyznawców zaratusztrianizmu (zoroastryzmu), które powstały prawdopodobnie w okresie od połowy II tysiąclecia do VII wieku p.n.e.
Języki Awesty Awesta powstała w języku irańskim – w dwóch odmianach języka awestyjskiego: starszej i młodszej. Język awestyjski był używany w Azji Środkowej i na obszarze współczesnego Afganistanu w latach ok. 1500–500 p.n.e. Najstarsza część Awesty (Gathy), przypisywana Zaratusztrze, została zapisana w odmianie staroawestyjskiej. Wykazuje ona bardzo duże podobieństwo do sanskrytu.
Historia powstania Pierwotny tekst Awesty był przekazywany z pokolenia na pokolenie przez kapłanów zaratusztriańskich w formie recytacji. Według historiografów sasanidzkich pierwsze pisemne wersje Awesty powstały prawdopodobnie między VII a VI wiekiem p.n.e. Według tradycji perskiej zostały one zniszczone w IV wieku p.n.e. podczas podboju państwa Achemenidów przez Aleksandra Macedońskiego. Odtworzono je, ponownie zredagowano i uzupełniono o komentarze w czasach dynastii partyjskiej i sasanidzkiej. Proces spisywania Awesty zainicjował prawdopodobnie król Partów Wologazes, jednak dotąd nie odnaleziono pochodzącego z tej epoki rękopisu, który by to potwierdzał.