W połowie września w Czelabińsku serbski konsul utworzył Zgrupowanie Jugosłowiańskich Grup i Organizacji, a następnie Tymczasowy Jugosłowiański Komitet Ludowy w Rosji, uznany przez władze admirała Aleksandra Kołczaka. Pod koniec września został nim podporządkowany Batalion im. Majora Blagoticia. Wkrótce wszedł on wraz z Czelabińskim Batalionem Serbskim i innymi pięcioma oddziałami z Samary w skład Ochotniczego Pułku Serbów, Chorwatów i Słoweńców im. Majora Blagoticia. Na jego czele stanął kpt. M. Marinković. Wkrótce utworzono też dywizjon konny. 15 października pułk został włączony w skład III Uralskiego Korpusu Armijnego Armii Zachodniej. Jugosłowianie dostali rozkaz ochrony Czelabińska. Bolszewicy prowadzili wśród nich silną propagandę komunistyczną, wydając specjalne proklamacje, ale jej skutki były niewielkie. Po wyjeździe oddziałów Korpusu Czechosłowackiego na Daleki Wschód na przełomie 1918/1919 r., pułk otrzymał zadanie ochrony linii kolejowej biegnącej od Czelabińska do linii frontu. 21 stycznia 1919 r. wszystkie jugosłowiańskie jednostki wojskowe przeszły pod zwierzchność dowodzącego sojuszniczymi siłami zbrojnymi na Syberii. Pod koniec stycznia tego roku pułk liczył ok. 5 tys. żołnierzy. Wiosną Jugosłowianie trafili do Ufy. Dowodził nimi wówczas kpt. V. Pavlović. Po utracie Ufy w czerwcu, powrócili do Czelabińska.