Poza niedoskonałą wentylacją wnętrza, Talbot Tagora nie posiadał żadnych konkretnych wad konstrukcyjnych. Niemniej, kryzys energetyczny w roku 1979 spowodował znaczny spadek sprzedaży dużych samochodów w Europie. Z tego powodu zakładany przez Chryslera poziom sprzedaży Tagory stał się nieosiągalny. Dodatkowo Tagora sprzedawany był pod marką Talbot, której szlachetne pochodzenie zostało dawno zapomniane, jej pozycja na rynku była nieustabilizowana. Odgrywało to dość znaczącą rolę przy wyborze samochodu tej klasy, klienci decydowali się na znane i sprawdzone modele konkurencji takie, jak na przykład Ford Granada.
Stylistyka W brytyjskim magazynie motoryzacyjnym What Car? o Talbocie Tagora napisano: ..."samochód charakteryzuje się tak bardzo nijaką stylistyką nadwozia, że dyskwalifikuje go to na rynku, gdzie charakter i status znaczą tak wiele"Jęz. ang. (...)"has such a complete blandness of style as to disqualify it instantly in a market where character and status count for so much".. Przy projektowaniu Tagory skupiono się bardziej na jego praktyczności niż na ekskluzywnym wyglądzie. Wnętrze pojazdu zaplanowano tak, by było jak najbardziej przestronne, odbyło się to jednak kosztem stylistyki nadwozia. Ponieważ z początkowo planowanych nietypowych elementów stylistyki (np.