Według tego, co podaje Michel Foucault, badacze tacy jak Eve Kosofsky Sedgwick i David M. Halperin dowodzą, iż różnego rodzaju wiktoriańskie debaty publiczne, w szczególności psychiatryczne i prawne, rozwinęły wynalazek lub określenie „homoseksualizmu” jako odrębnej kategorii jednostek, kategorii utrwalanej w publikacjach seksuologów takich jak Richard von Krafft-Ebing (1840-1902) i Havelock Ellis (1859-1939), którzy zapewniali o niemalże patologicznej interpretacji tego zjawiska w dość esencjalnych określeniach. Taka interpretacja homoseksualizmu była powielana przed 1910 w setkach artykułów na ten temat w Holandii, Niemczech i innych krajach. Jednym ze skutków narastającej na ten temat debaty był wniosek, iż homoseksualizm jest profanacją niewinności człowieka, a także skłonnością do demoralizacji i pederastii (Michael M. Kaylor, Secreted Desires, strona 33).
Pomimo stale zmieniających się i nieustannie rozwijanych nowożytnych klasyfikacji homoseksualizmu, osoby tej samej płci nawiązywały bliskie relacje (z których wiele miało charakter zarówno erotyczny, jak i uczuciowy) opierające się o swoje własne zasady.