Bardziej jednoznaczny kontekst erotyczny zawarty jest w twórczości manieryzmu i tenebryzmu XVI i XVII wieku, szczególnie w dziełach Agnola Bronzino, Carla Saraceni i Caravaggia, które były wielokrotnie krytykowane przez Kościół katolickiJohn Berger, Caravaggio, Studio International, s. 1983, tom 196, numer 998..
Wiele dziewiętnastowiecznych dzieł malarstwa historycznego z klasycznymi postaciami takimi jak Hiacynt, Ganimedes i Narcyz również można interpretować jako homoerotyczne. Wymienia się takich twórców końca XIX wieku jak Thomas Eakins, Eugène Jansson, Henry Scott Tuke, Aubrey Beardsley czy Magnus Enckell. Wśród twórców współczesnych uwzględnia się Paula Cadmusa i Gilbert & George. Fotografowie artystyczni tacy jak Karl Hammer, Wilhelm von Gloeden, David Hockney, Will McBride, Robert Mapplethorpe, Pierre et Gilles, Bernard Faucon i Anthony Goicolea również mieli znaczący wkład w fotografię homoerotyczną. Mapplethorpe i McBride zasłynęli z pokonywania barier cenzury w sztuce. James Bidgood i Arthur Tress byli w latach sześćdziesiątych XX wieku pionierami radykalnie zmieniającymi homoerotyzm z prostego aktu w twórczość zbliżoną do surrealizmu.