Nieznane są losy internowanych polskich strażników. Niektórzy świadkowie zeznawali, że strażnicy nie zostali wymordowani wraz z więźniami i wielu z nich zdołało przeżyć wojnę. Inni świadkowie podawali jednak wprost przeciwne informacje.
Epilog W nocy z 2 na 3 sierpnia kilkunastu ocalałych więźniów przekradło się na Ochotę. Dołączyli oni do obrońców Reduty Kaliskiej. W czasie walk, które toczyły się w następnych dniach, wykazali się „świetną postawą i dzielnością”.
W dniach 16-21 kwietnia 1945 na terenie więzienia mokotowskiego prowadzone były prace ekshumacyjne. Odnaleziono wówczas około 700 zwłok z okresu powstania warszawskiego, spośród których część pochowano jednak na terenie zakładu dopiero po wymordowaniu więźniów (były to zazwyczaj ciała Polaków więzionych i mordowanych na terenie prowizorycznego więzienia w koszarach Stauferkaserne). Odnalezione ciała – z wyjątkiem tych, którymi zaopiekowały się rodziny – pochowano prowizorycznie w ośmiu zbiorowych grobach przy al. Niepodległości. W grudniu 1945 wszystkie ciała ponownie ekshumowano i przeniesiono na Cmentarz Wojskowy na Powązkach, gdzie zostały pochowane w kwaterze powstańczej.