Kręgi również przypominają budową kręgi sfenakodontów, brak im jednak wysokich wyrostków kolczystych, jakie odróżniały dimetrodona i taksony najbliżej z nim spokrewnione od innych sfenakodontów. Łopatki i kości obręczy miednicznej wskazują na znacznie bardziej zaawansowaną postawę. Stopy były bardziej symetryczne, a palce skrócone – tak jak u późniejszych synapsydów (terapsydów i ssaków).
Występowanie Skamieniałości przedstawicieli Biarmosuchia odkryto na terenie dzisiejszej Rosji (rodzaje Biarmosuchus, Phthinosuchus, Eotitanosuchus, Niuksenitia) oraz Republiki Południowej Afryki (taksony należące do rodzin Ictidorhinidae, Burnetiidae oraz najbliżej z nimi spokrewnionych. Wszystkie Biarmosuchia znajdowane były w osadach ze środkowego lub górnego permu.
Historia taksonomiczna Hopson i Barghausen (1986) wstępnie połączyli Biarmosuchidae i Ictidorhinidae (w tym Hipposauridae i Rubidginidae) w takson Biarmosuchia. Nie byli jednak pewni, czy jest on grupą naturalną czy parafiletyczną, obejmującą formy bliżej ze sobą niespokrewnione, przejawiające jedynie zbliżone cechy wyglądu zewnętrznego (konwergencja).