José Paciano Laurel y García (ur. 9 marca 1891 w Tanauan, zm. 6 listopada 1959 w Manili) – filipiński prawnik, publicysta, pisarz i działacz polityczny, prezydent Filipin podczas II wojny światowej.
Życiorys Uczył się w szkole podstawowej w Tanauan, a po jej ukończeniu w szkole średniej w Manili. W 1915 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Filipin. Następnie w 1920 obronił pracę doktorską z nauk prawniczych w Yale Law School. Przed powrotem na Filipiny w 1921 ukończył także kursy prawnicze na Oxford University i na uniwersytecie w Paryżu.
Po powrocie do ojczyzny został urzędnikiem w komitecie zajmującym się kodyfikacją prawa filipińskiego. Poznał wówczas szefa komitetu, Amerykanina Thomasa A. Streeta, przyszłego sędziego Sądu Najwyższego, który stał się jego mentorem.
Po zrobieniu doktoratu zaczął pracować jako podsekretarz w Departamencie Spraw Wewnętrznych. W 1922 został sekretarzem (ministrem) spraw wewnętrznych. Popadł jednak w konflikt z amerykańskim generalnym gubernatorem Leonardem Woodem, w związku z czym w 1923 wraz z innymi członkami rządu ustąpił z zajmowanego stanowiska. Otworzył swoje biuro prawnicze.