W 1925 wybrano go do Senatu. Wybory w 1931 okazały się jednak dla niego przegrane. W 1935 został z kolei wybrany jako delegat do Konwencji Konstytucyjnej. 29 lutego 1936 został przewodniczącym Sądu Najwyższego. W 1941 na krótko został sekretarzem sprawiedliwości w rządzie.
Po ataku Japończyków na Pearl Harbor na Hawajach 7 grudnia 1941, udający się na emigrację do USA prezydent Manuel L. Quezon polecił Jose P. Laurelowi pozostać w kraju. Było to też związane z jego dobrymi stosunkami z wieloma oficjelami japońskimi (otrzymał w 1938 doktorat honorowy od Uniwersytetu Tokijskiego, a jego syn studiował w Imperialnej Akademii Wojskowej w Tokio).
W dniu 8 grudnia 1941 Japończycy zaatakowali Filipiny, przejmując kontrolę nad krajem na początku stycznia 1942. Władzę objęła kolaboracyjna Filipińska Komisja Wykonawcza z Jose B. Vargasem na czele. Jose P. Laurel z jej nadania objął funkcję komisarza sprawiedliwości, a następnie spraw wewnętrznych.
5 czerwca 1943, podczas gry w golfa w Mandaluyong, został postrzelony przez członków ruchu oporu. Dwóch spośród nich zostało szybko schwytanych i zabitych przez Kempeitai. Natomiast trzeci został ranny i znalazł się w szpitalu. Japończycy chcieli, aby Jose P.