Na wakujące stanowisko biskupa wigierskiego władze pruskie brały pod uwagę kandydatów, takich jak Ignacy Matthy, Józef Miaskowski i Jan Klemens Gołaszewski. 4 kwietnia 1804 król pruski Fryderyk Wilhelm III zaakceptował kandydaturę Gołaszewskiego. Władze pruskie doceniały jego wykształcenie teologiczne i ogólne, prawość, dobroczynność i sympatię wśród wiernych, spodziewając się, że będzie lojalny wobec władz państwowych. W grudniu 1805 zlecono sufraganowi warszawskiemu Albertrandiemu opracowanie wniosku o wszczęcie procesu kanonicznego potwierdzającego kandydaturę ks. Gołaszewskiego do przyjęcia święceń biskupich. Aby przyspieszyć objęcie sakry przez Gołaszewskiego, władze pruskie pokryły opłaty wymagane przez Stolicę Apostolską w kwocie 600 skudów. Prekonizacja biskupa miała miejsce na tajnym konsystorzu Stolicy Apostolskiej 26 czerwca 1805.
Kolejne opłaty na rzecz Stolicy Apostolskiej wiązały się w wystawieniem przez nią brewe dotyczącego konsekracji oraz bulli nominacyjnej. Ks. Gołaszewski nie był w stanie jej pokryć, ponieważ rząd pruski nie zgodził się, by otrzymał pensję z góry i pokrył z niej opłaty. Nierozwiązane sprawy finansowe, napięcia między Prusami a Stolicą Apostolską (m.in.