Jan Klemens Gołaszewski herbu Kościesza (ur. 23 listopada 1748 w Kowalewszczyźnie, zm. 8 marca 1820) – duchowny rzymskokatolicki, biskup diecezjalny wigierski w latach 1809–1818, biskup diecezjalny sejneński w latach 1818–1820, senator Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego.
Życiorys Urodził się 23 listopada 1748 w Kowalewszczyźnie. Kształcił się w kolegium pijarów w Szczuczynie, następnie pracował jako guwerner. W 1764 wstąpił do Zgromadzenia Księży Misjonarzy w Warszawie. 24 listopada 1766 złożył śluby zakonne, a w 1771 przyjął święcenia prezbiteratu.
Był nauczycielem i kaznodzieją w macierzystym zgromadzeniu do wystąpienia z niego w 1774. Od 1781 pracował jako proboszcz najpierw w Pawłowicach, potem w Waniewie, został również mianowany dziekanem w Bielsku Podlaskim. W czasie insurekcji kościuszkowskiej wszedł w skład bielskiej komisji porządkowej. Po III rozbiorze Polski w latach 1798–1800 administrował częścią diecezji łuckiej leżącą w granicach zaboru pruskiego jako wikariusz na obszarze Podlasia biskupa diecezjalnego płockiego Onufrego Kajetana Szembeka. W 1800 został wydelegowany przez biskupa płockiego do dokonania aktu erekcyjnego diecezji wigierskiej.