Należąc do najbliższych współpracowników biskupa Michała Franciszka Karpowicza, był od 1800 wikariuszem generalnym i oficjałem konsystorza diecezjalnego na terenie Podlasia, a w 1803 po utworzeniu dwóch konsystorzy stanął na czele administracji w Waniewie. W 1804 otrzymał godność opata komendatoryjnego w Trzemesznie.
24 marca 1804 uzyskał nominację króla pruskiego Fryderyka Wilhelma III na urząd biskupa diecezjalnego diecezji wigierskiej. 26 czerwca 1805 został prekonizowany przez papieża Piusa VII. Z powodu braku środków potrzebnych na pokrycie opłat urzędowych wymaganych przez Stolicę Apostolską i wobec niestabilnej sytuacji politycznej w następstwie wojen napoleońskich święcenia biskupie otrzymał dopiero 5 marca 1809 w katedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie. Konsekrował go Ignacy Raczyński, arcybiskup metropolita gnieźnieński i administrator diecezji warszawskiej, któremu asystowali Tymoteusz Gorzeński, biskup diecezjalny smoleński, i Antonin Malinowski, biskup pomocniczy żmudzki. Stwierdziwszy niskie wykształcenie księży diecezjalnych i wpływ prądów wolnomyślicielskich w diecezji, wydawał zarządzenia do kapłanów i listy pasterskie do świeckich, w których nakazywał regularne katechizowanie wiernych oraz organizowanie misji i rekolekcji parafialnych prowadzonych przez przygotowanych kaznodziejów.