W latach 1990–2003 członek komitetu redakcyjnego „”, zaś od 2011 – czasopisma „”. Od 2000 członek z siedzibą w Nowym Jorku. Był inicjatorem prac nad utworzeniem kierunku studiów wyższych bezpieczeństwo wewnętrzne w 2005 oraz nowej dyscypliny naukowej nauki o bezpieczeństwie w 2010. Od 2012 ekspert Akademickiej Komisji Akredytacyjnej w zakresie kierunków kształcenia: bezpieczeństwo narodowe i wewnętrzne. W latach 2016–2020 zasiadał w Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów przy Prezesie Rady Ministrów, reprezentując w niej nauki o bezpieczeństwie.
Przedmiotem jego zainteresowań naukowych jest problematyka szeroko pojętego bezpieczeństwa, zwłaszcza dzieje instytucji policyjnych i służb specjalnych w Polsce oraz systemy bezpieczeństwa wewnętrznego w wymiarze krajowym i europejskim. Zainicjował jeszcze w 1989 roku i przez wiele lat kontynuował badania naukowe dotyczące Policji Państwowej. Jest też autorem pierwszej pełnej monografii historii służb specjalnych II RP. Brał udział w międzynarodowym zespole historyków, który przygotował dzieje policji Europy okresu międzywojennego, opublikowane w Londynie w 2006 nakładem wydawnictwa . Włączył się w wysiłki organizacji społecznych o upamiętnienie losu Polaków w ZSRR po 1939 roku – przede wszystkim represji wobec przedwojennych policjantów.