W 1938 w skład Zarządu WSM wchodzili: Marian Nowicki, Stanisław Tołwiński i Juliusz Żakowski. Radę Nadzorczą stanowili: Stanisław Szwalbe (przewodniczący), Jan Libkind (wiceprzewodniczący), Piotr Gajewski (sekretarz), Adam Kuryłowicz, Antoni Fotek, Henryk Polak, Antoni Wąsik, Stefan Zbrożyna, Tadeusz Tomaszewski, Antoni Dziarnowski, Sewery Antoszewski, Roman Górnicki. Do WSM w styczniu 1938 należało wówczas 1982 członków, w ciągu roku przyjęto 301 nowych, ubyło zaś 233. Tym samym na koniec 1938 do WSM należało 2050 członków. Przed II wojną światową WSM była największą spółdzielnią mieszkaniową w stolicy.
W czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939 roku na Żoliborzu zniszczeniu uległo 28 lokali mieszkalnych (głównie w I i II kolonii). Znacznie większe straty WSM poniosła na znajdującym się na linii frontu Rakowcu, gdzie z 293 lokali pozostało 120.
W czasie okupacji niemieckiej częściowo naprawiono zniszczenia na Rakowcu i do 1940 roku kontynuowano rozpoczętą przed wojną budowę IX kolonii na Żoliborzu.