Twierdził m.in., że emisję promieni z metali można osłabiać działaniem substancji znieczulających, takich jak eter, chloroform lub spirytus.
W latach 1903–1906 ukazało się niemal 300 publikacji dotyczących promieni N. Najwięcej było autorstwa Charpentiera i Blondlota. Autorami prawie wszystkich prac byli Francuzi, poza nielicznymi tekstami autorów spoza Francji.
Weryfikacja Eksperymenty prowadzone w innych laboratoriach, poza Francją, nie potwierdzały rezultatów uzyskiwanych przez Blondlota i innych francuskich uczonych. Efekt ten próbowano tłumaczyć w ten sposób, że Niemcy mają stępione zmysły przez nadużywanie piwa, a Anglicy przez mgłę. Nie dowierzając tym tłumaczeniom, amerykański fizyk Robert W. Wood wybrał się do Nancy, aby na miejscu sprawdzić wyniki. W zacienionym laboratorium niepostrzeżenie modyfikował aparaturę: raz usunął kluczowy aluminiowy pryzmat, który miał rozszczepiać promieniowanie, innym razem podmienił metalowy pilnik rzekomo emitujący promienie N na nieaktywny kawałek drewna. Mimo to eksperymentatorzy wciąż zgłaszali te same obserwacje, choć układ nie mógł już ich wywołać. Pokazało to, że relacjonowane efekty zależały od oczekiwań obserwatorów, a nie od stanu aparatury.