Uczestniczył w plenerach awangardy artystycznej w Osiekach (w latach 60. i 70.) oraz w sesji „Złote Grono” w Zielonej Górze (w latach 1965–1977). W latach 1976–1978 był autorem i kierownikiem Galerii Punkt w Toruniu, którą współprowadził ze swoją drugą żoną, Małgorzatą Iwanowską-Ludwińską.

Był członkiem sekcji polskiej Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki AICA w Warszawie. W latach 1980–2000 wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (od 1996 Akademii Sztuk Pięknych) w Poznaniu, gdzie jako profesor historii sztuki nowożytnej był promotorem rekordowej liczby prac magisterskich i doktorskich. Prowadził działalność popularyzatorską w prasie i RTV w latach 70., 80. i 90. w formie prelekcji, wykładów i tekstów o sztuce współczesnej. Był przyjacielem artystów i często współkreatorem ich programów artystycznych. Jest autorem książki Epoka błękitu, wydanej pośmiertnie w 2003 w krakowskim wydawnictwie Stowarzyszenie Artystyczne „Otwarta Pracownia” Jerzego Hanuska.

Jego pierwszą żoną była Ewa Ludwińska-Chwałczyk (ur. 1942), z którą miał syna Pawła. Po rozwodzie ożenił się ponownie z artystką Małgorzatą Iwanowską-Ludwińską (1950–2020), z którą miał syna Daniela. Poznał ją w 1973 r.