Jednak w uznaniu jego odwagi, król uhonorował go tytułem marszałka Francji.
W ciągu trzech kolejnych lat Montmorency bronił północnej Francji przed najazdem Anglików, który rozpoczął się w roku 1523. Już wcześniej Anglia sprzymierzyła się ze Świętym Cesarstwem Rzymskim. W roku 1524 Montmorency wziął udział w kampanii Franciszka I, której celem było odbicie Mediolanu. W dniu 24 lutego 1525 sprzymierzone wojska włoskie, hiszpańskie oraz niemieckie pokonały Francuzów pod Pawią i wzięły za jeńców zarówno marszałka Montmorency, jak i jego króla. Obu zakładników przewieziono do Hiszpanii, jednak Montmorency został wkrótce zwolniony z więzienia. W roku 1526 reprezentował stronę francuską w czasie rokowań, które doprowadziły do podpisania traktatu w Madrycie. Później towarzyszył królowi Franciszkowi w drodze powrotnej do Paryża, gdy został on zwolniony z niewoli w zamian za dwóch jego najstarszych synów. W roku 1530 Montmorency sprowadził potomków króla do Francji.