Wykorzystując zamiennie taktykę walk partyzanckich oraz otwartych bitew, Maceo i Gomez wyczerpali hiszpańską armię, składającą się z 250 tys. żołnierzy. Ich oddziały przemierzyły całą wyspę, często przedzierając się przez szlaki, mury i ogrodzenia ustawione przez Hiszpanów w celu powstrzymania partyzantów. Rebelianci radzili sobie z przytłaczającą techniczną oraz liczebną wyższością wojsk królewskich. Dobra koordynacja i spójność oddziałów kubańskich wynikała z faktu, że Maximo Gomez wprowadził przejrzystą i jasną strukturę dowodzenia. Wszystkich generałów majorów podporządkował Antoniemu Maceo, swojemu oficerowi wykonawczemu.
Wcześniej, w okresie wojny dziesięcioletniej, nieudaną próbę inwazji na zachodnią Kubę przeprowadził generał Henry Reeve. Jego siły zostały rozbite pomiędzy wschodnią częścią prowincji Matanzas a zachodnią częścią prowincji Hawana. Reeve zginął w toku bitwy. W tamtym czasie Maceo i Reeve współpracowali ze sobą pod wspólną komendą Maximo Gomeza.