W tym samym roku anonimowo opublikował Rozważania na temat ostatniego poruszenia religijnego w Nowej Anglii. W tych dwóch dziełach przekonywał on, że jedynym sprawdzianem ludzkiego nawrócenia jest postępowanie człowieka. Kongres generalny pastorów prowincji Zatoka Massachusetts protestował przeciwko „nieporządkowi w praktykach religijnych, który ostatnio występuje w różnych częściach kraju”.
Mimo udanego pamfletu Edwardsa w okolicy rozpowszechniło się wrażenie, że inspiratorzy wielkiego przebudzenia uważają „cielesne skutki” działania Ducha Bożego za wiarygodne i dostateczne przejawy nawrócenia. Dla sprostowania w latach 1742 i 1743 Edwards nauczał mieszkańców w Northampton w serii kazań opublikowanych w zbiorze pt. Uczucia religijne (1746), ponownie objaśniając, w bardziej filozoficznym i ogólnym tonie, swoją ideę „rozpoznawania znaków”. W 1747 Edwards przyłączył się do zawiązanego w Szkocji towarzystwa, zwanego „wspólnotą w modlitwie”. W tym samym roku wydał Skromną próbę krzewienia szczerego porozumienia i widocznej wspólnoty Ludu Bożego w nadzwyczajnej modlitwie o odrodzenie religijne oraz nastanie Królestwa Chrystusowego na Ziemi. W 1749 opublikował wspomnienie o swoim przyjacielu, Davidzie Brainerdzie, który przez kilka miesięcy mieszkał z jego rodziną i który zmarł w Northampton w 1747.