Walka o niepodległość W roku 1821, gdy Juan Pablo Duarte miał osiem lat, wpływowi Kreole ogłosili niepodległość wyspy i przemianowali ją na Haiti Hiszpańskie. Głównym przywódcą rewolty przeciwko rządowi kolonialnemu był jeden z dawnych zwolenników rządu, José Núñez de Cáceres. Grupa wpływowych i uprzywilejowanych Kreolów, której Núñez de Cáceres był przedstawicielem, miała dość ignorancji ze strony króla hiszpańskiego i niepokoiła się politycznym zwrotem ku liberalizmowi w Madrycie. Ich czyn nie był wydarzeniem odosobnionym. Lata 20. XIX w. to okres gruntownych przemian politycznych w całym hiszpańskim imperium. Wpłynęły one bezpośrednio na życie przedstawicieli niższej klasy średniej. Przemiany zapoczątkował demoralizujący konflikt pomiędzy hiszpańskimi rojalistami a liberałami na Półwyspie Iberyjskim, który przerodził się w hiszpańską wojnę domową (lata 1820-23). Bojownicy o niepodległość krajów Ameryki Łacińskiej, na czele z Simonem Bolivarem, wykorzystali destabilizację w metropolii jako okoliczność sprzyjającą wyparciu żołnierzy hiszpańskich z terytoriów kolonialnych. Przykładami jego udanych akcji są: bitwa pod Carabobo oraz decydująca bitwa pod Ayacucho. Nawet elity konserwatywne w Nowej Hiszpanii (m.in.