Od 1937 pełnił także funkcję redaktora czasopisma „Młoda Matka.” W 1939 po obronie dysertacji Zagadnienia pediatryczne w dziełach Jędrzeja Śniadeckiego otrzymał stopień doktora nauk medycznych.

Podczas II wojny światowej pracował jako lekarz w Ubezpieczalni Społecznej w Warszawie, a od 1942 był ordynatorem Oddziału Dziecięcego Szpitala Ubezpieczalni Społecznej. Brał udział w tajnym nauczaniu i opracował polską bibliografię pediatryczną do 1930. W czasie Powstania Warszawskiego przebywał w Zalesiu pod Warszawą.

W 1947 na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego habilitował się z historii medycyny na podstawie monografii Zarys piśmiennictwa pediatrycznego do roku 1600, a w 1950 uzyskał stopień doktora habilitowanego z pediatrii.

W 1951 wyjechał do Szczecina, gdzie jako profesor Pomorskiej Akademii Medycznej im. gen. Karola Świerczewskiego w Szczecinie stał na czele Katedry i Kliniki Pediatrycznej, w 1953 uzyskał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego. W latach 1953–1956 był prorektorem, a w latach 1956–1959 pełnił funkcję rektora Pomorskiej Akademii Medycznej.