Pedro Camejo, szerzej znany jako „Pierwszy wśród Czarnych” (Negro Primero), (ur. w 1790 r. w San Juan de Payara w Wenezueli; zm. 24 czerwca 1821 r. w Campo Carabobo) był wenezuelskim żołnierzem, który walczył na początku po stronie armii królewskiej. Następnie, podczas wojny o niepodległość Wenezueli, wstąpił w szeregi rebeliantów. W karierze wojskowej doszedł do stopnia porucznika.
Przydomek „Pierwszy wśród Czarnych” zawdzięczał swojemu męstwu oraz umiejętnościom w posługiwaniu się włócznią, a także – walce w pierwszej linii ataku na polu bitewnym. Pseudonim odnosi się także do funkcji oficera sztandaru, którą Camejo pełnił w armii Simona Bolivara.
Życiorys Camejo był niewolnikiem Vicentego Alonzo z prowincji Apure. Gdy rodził się ruch niepodległościowy, Apure służył w wojsku królewskim. Zwolennikiem wyzwolenia kraju został w roku 1816. Wstąpił wtedy w szeregi armii generała Jose Antonio Páeza w Apure. Podobno Camejo przyjaźnił się z generałem Paezem. W roku 1818 generał Simon Bolivar przybył do San Juan de Payara w ramach Kampanii Środkowej i po raz pierwszy miał okazję przyjrzeć się Camejo „w akcji”. Odwaga i krzepkość żołnierza, wsparta rekomendacją generała Paeza, wzbudziły zainteresowanie Bolivara. Przeprowadził on krótką rozmowę z wojownikiem, zadając mu kilka pytań. Camejo odpowiadał prosto, ale z pomysłowością.