Hubert Mohr (ur. 3 maja 1914 w Altenhundem, zm. 22 stycznia 2011 w Poczdamie) – niemiecki historyk, były duchowny rzymskokatolicki zgromadzenia pallotynów.
Życie Hubert Mohr zdał maturę w 1934 i jeszcze tego samego roku wstąpił do pallotynów. Od 1935 do 1941 studiował filozofię i teologię katolicką w pallotyńskiej szkole w Limburgu i Uniwersytecie Münster. W 1940 otrzymał święcenia kapłańskie. Podczas II wojny światowej służył w latach 1941–1944 jako sanitariusz, po czym zdezerterował kwietniu 1944 i dostał się do niewoli sowieckiej, gdzie pozostał aż do 1949. W niewoli był członkiem komitetu narodowego Wolne Niemcy. W 1947 został lektorem w Szkole Antifa w Krasnodarze, gdzie pracował aż do odzyskania wolności. W 1949 wrócił do sowieckiej strefy okupacyjnej Niemiec. Został ekskomunikowany, a jednocześnie podjął pracę jako nauczyciel historii i rosyjskiego w szkole średniej w Saksonii. W latach 1950 do 1957 pracował w Niemieckim Centralnym Instytucie Pedagogicznym (DPZ) w Berlinie wschodnim, początkowo jako współpracownik, a następnie jako główny referent. Od 1956 był także kierownikiem referatu studiów zaocznych nauczycieli historii przy DPZ.