Poza zawodem pracował także jako docent w uniwersytetach wieczorowych podległych władzą okręgowym NSPJ w Dreźnie i Poczdamie. W 1951 został docentem Instytutu szkolenia nauczycieli w Radebeul. Od 1957 zlecono mu nadzór nad docenturą Powszechniej i niemieckiej historii średniowiecza na Wyższej szkole pedagogicznej w Poczdamie. W październiku promował się u Walthera Eckermanna i Eduarda Wintera. Tematem pracy był "Apostolat Katolicki". W październiku 1960 doktoryzował się u Walthera Eckermanna i Eduarda Wintera. Tematem pracy było: "Apostolstwo Katolickie. Instrument klerykalizmu politycznego w Niemczech Zachodnich. Przedstawione na podstawie apostolstwa Katolickiego (SAC) i Ruchu Szensztackiego."„Katholische Apostolat“. Ein Instrument des politischen Klerikalismus in Westdeutschland. Dargestellt am Beispiel der Geschichte vom katholischen Apostolat (SAC) und der Schönstatt-Bewegung Od 1961 przyjął posadę profesora w Poczdamie. W 1964 habilitował się, przed tą samą komisją z tematu "Rozwój istoty zakonów katolickich w imperialistycznych Niemczech"Die Entwicklung des katholischen Ordenswesens im imperialistischen Deutschland. Od lutego 1965 nauczał ogólnej historii średniowieczna w Poczdamie, a w 1968 mianowano go profesorem na pełnym etacie. Od 1969 do emerytury w 1979 był profesorem katedry.