Romuald Pląskowski herbu Oksza (ur. 7 lutego 1821 w Czarnem, zm. 24 czerwca 1896 w Warszawie) – polski lekarz psychiatra i internista, profesor Szkoły Głównej, docent Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, autor podręcznika psychiatrii, twórca polskiej terminologii psychopatologicznej.
Życiorys Był synem podpułkownika wojsk polskich, Kajetana Pląskowskiego (1781–1872) i Józefy z Trembeckich (zm. 1791). Miał braci Felicjana i Ignacego oraz siostry Annę, zamężną Kiełczewską, i Pelagię, zamężną Jezierską. Po ukończeniu gimnazjum gubernialnego w Płocku studiował medycynę na Uniwersytecie Dorpackim (1845–1849). Podczas studiów należał do Konwentu Polonia. Tytuł doktora medycyny otrzymał po przedstawieniu pracy Meletemata quaedam de quaestione num salia alcalina albumen coagulatum et membranam mucosam solvere valeant. Przez kolejne trzy lata odbywał podróż naukową w Niemczech, Francji i Anglii. W 1854 roku został ordynatorem w Szpitalu św. Rocha na Krakowskim Przedmieściu. Równocześnie pracował w Wojskowym Szpitalu Ujazdowskim. W latach 1858–1859 na zlecenie Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Duchownych odbył kolejną podróż zagraniczną po zakładach dla psychicznie chorych. Po powrocie pracował w Szpitalu św. Rocha i jako psychiatra w Szpitalu św. Jana Bożego przy ul.