Jako pożywienie podawano im gotowane buraki, zepsute ziemniaki, chleb wypieczony z mąki i trocin. Cierpiący głód jeńcy spożywali trawę. Doskwierało im zimno. Podczas osadzenia nękanym przez głód i choroby jeńcom udzielała pomocy miejscowa ludność, mimo tego, że Niemcy oddawali strzały w stronę osób zbliżających się do ogrodzenia. Okoliczni mieszkańcy podawali jeńcom żywność także podczas ich drogi do pracy poza stalag. W pewnym stopniu pożywienie przekazywali także zatrudnieni wewnątrz obozu. Zarówno głód i chłód, jak też choroby i wynikające z nich epidemie, przyczyniały się do masowej umieralności jeńców, wobec czego dziennie śmierć ponosiło od kilku do kilkudziesięciu osób. Dochodziło do tego mimo wysiłków lekarzy, osadzonych w gronie jeńców. Po bitwie stalingradzkiej, zakończonej w lutym 1943, Niemcy zmniejszyli rygoryzm wobec jeńców, którzy od tej pory mieli możliwość pracy rolniczej poza obozem, co zarazem stwarzało okazję do ucieczek. Grupa około 20 jeńców po ucieczce ukrywała się w pobliskich Górach Słonnych, tworząc oddział partyzancki, potem operujący w rejonie Komańczy. Inna z ucieczek zakończyła się niepowodzeniem i uczestniczący w niej jeńcy polegli. W 1943 rozważana była możliwość ataku radzieckich partyzantów z oddziału partyzanckiego im.