1975 mały|lewo|170px|Ferrari 312T Model 312T, po intensywnych przedsezonowych testach w wykonaniu Niki Laudy, został po raz pierwszy użyty w trzeciej rundzie sezonu 1975. Debiut nie wypadł pomyślnie – ustawienia bolidu Claya Regazzoniego były niewłaściwe, natomiast silnik w samochodzie Laudy cierpiał na brak mocy (jak się okazało podczas późniejszych testów tego silnika, przyczyną był problem techniczny). Pierwsze zwycięstwo w nowym samochodzie odniósł Niki Lauda podczas Grand Prix Monako. Łącznie bolid wygrał w sześciu spośród dwunastu wyścigów, w których wziął udział, dzięki czemu Ferrari zdobyło oba tytuły mistrzowskie – dla Laudy w kategorii kierowców, oraz po raz pierwszy od 1964 roku w kategorii konstruktorów.
1976 W sezonie 1976 312T wziął udział w trzech pierwszych Grand Prix, z których wszystkie ukończył na pierwszym miejscu (w dwóch pierwszych zwyciężył Niki Lauda, natomiast trzecie wygrał Clay Regazzoni). Do tego momentu zbudowanych zostało pięć egzemplarzy tego modelu o numerach nadwozia 018, 021, 022, 023 oraz 024. W kolejnym wyścigu bolid został zastąpiony przez model 312T2. Główne modyfikacje były związane ze zmianami w regulaminie, który zakazywał montowania wysokich wlotów powietrza do silnika za głową kierowcy. Aby nowy samochód spełniał wymogi, wloty zostały umiejscowione po bokach kokpitu kierowcy.