Ponadto, zmienione zostały wymiary podwozia – rozstaw osi zwiększono o 42 mm, natomiast rozstaw kół zmniejszył się o 105 mm w przypadku przedniej osi oraz o 100 mm na osi tylnej. Niki Lauda w bolidzie 312T2 odniósł trzy zwycięstwa i z bezpieczną przewagą prowadził w klasyfikacji generalnej mistrzostw, kiedy podczas Grand Prix Niemiec na torze Nürburgring omal nie stracił życia w poważnym wypadku spowodowanym awarią tylnego zawieszenia. Po sześciu tygodniach i opuszczeniu dwóch eliminacji powrócił do ścigania. Tytuł mistrza świata Lauda przegrał z Jamesem Huntem różnicą zaledwie jednego punktu, jednak wysoka konkurencyjność 312T2 pomogła zespołowi zdobyć kolejny tytuł mistrzowski wśród konstruktorów.

1977 Ferrari 312T2B w sezonie 1977 nie było już tak wyróżniającym się na tle konkurentów bolidem, jak w poprzednich latach, jednak jego niezawodność nadrabiała braki w szybkości. Niki Lauda stanął na podium w dziesięciu spośród czternastu wyścigów, w których wystąpił (trzykrotnie na najwyższym jego stopniu) i zdobył swój drugi tytuł mistrza świata. Na dwa wyścigi przed końcem sezonu opuścił Ferrari – został zastąpiony przez Gilles’a Villeneuve’a.