Legitymacje szlacheckie Wywód genealogiczny od Gabriela Samotyja Lenczewskiego herbu Strzemię [sic!], rzekomego podczaszego trockiego w 1665, przed Deputacją Wywodową Guberni Grodzieńskiej 9 XII 1804. Ostateczna legitymacja szlachectwa dla potomków wyżej wymienionego w 1861 z wpisaniem do I części księgi szlacheckiej guberni mińskiej. Jedynie niewielka część Samotyja Lenczewskich przeprowadziła wywody legitymacyjne w zaborze rosyjskim. Zdecydowana część, mieszkająca w niewielkich mająteczkach względnie we wsiach szlacheckich pozostała na statusie jednodworców, z tendencją do przenoszenia niewylegitymowanych do stanu mieszczańskiego względnie chłopskiego.
Posiadłości ziemskie rodu Pierwotny obszar majątku Leńce (przeszło 600 ha) kurczył się wskutek znacznego rozrodzenia rodu, mimo emigracji poszczególnych jej członków na tereny Grodzieńszczyzny i Nowogródczyzny. W XIX w. posiadłości poszczególnych przedstawicieli rodu w Leńcach, Rzędzianach i okolicach Tykocina stanowiły niewielkie gospodarstwa rolne bez cech większej własności ziemskiej. Samotyja-Lenczewscy, którzy przenieśli się w kierunku wschodnim posiadali niewielkie folwarki w miejscowościach Czeremieszniki (1889), folwark Łowce przy Milkiewiczach (1889) i Soczewki, gm. Stołowicze w pow. nowogródzkim, w ówczesnej gub. mińskiej.