right|thumb|400px|Formy ukształtowania dna oceanicznego. Równina abisalna (równina abysalna) – strefa dna oceanicznego, rozciągająca się pomiędzy krańcem stoku kontynentalnego (na głębokości 3000 – 4000 m) a hadalem (do głębokości 6000 m) oraz podnóżem wzniesień śródoceanicznych. Stanowi rozległą, płaską powierzchnię, urozmaiconą górami podwodnymi (gujotami), pokrytą warstwą drobnoziarnistych osadów o miąższości od kilkuset do kilku tysięcy metrów. Zajmuje około 42% dna oceanicznego. Wraz z zasiedlającymi ją organizmami tworzy jeden z największych ekosystemów na Ziemi.
Charakterystyka Rozległa, płaska, monotonna równina na dnie basenów oceanicznych i mórz, rzadko urozmaicona abisalnymi górami, kominami hydrotermalnymi, zimnymi wysiękami, szczątkami nektonicznych zwierząt (np. wielorybów, patrz: cetolity)Llodra, E.R., Billett, D.S.M. 2006. Deep-sea ecosystems: pristine biodiversity reservoir and technological challenges. W: The exploration of marine biodiversity. Ed.: C.M. Duarte. Fundacion BBVA, . str. 73–74.. Górną warstwę osadów stanowią drobnoziarniste osady (muł wapienny lub krzemionkowy, ił głębinowy, osady hydrogeniczne, osady z dryfujących i topniejących lodowców), powstałe w wyniku sedymentacji z pelagialu (opadające szczątki organizmów planktonicznych, pył, śnieg morski).