głębinowe jeżowce z rodziny Echinothuriidae mają tak uwstecznione płytki szkieletu, że ich ciało jest miękkie, jak ciała strzykw, a zamiast gąbek ze szkieletem zbudowanym z węglanu wapnia występują gąbki szklane (Hexactinellida), ze szkieletem krzemionkowym.
Grząskie osady stanowią kiepskie podparcie dla organizmów kroczących lub osiedlających się na powierzchni, są natomiast idealnym siedliskiem dla mułożerców. Zależność od dostawy materii organicznej w postaci detrytusu spoza abysalu powoduje, że przeważają detrytusożercy, nekrofagi, na których z kolei żerują drapieżniki. Niedostatek materii organicznej powoduje, że mułożercy, jak np. małże Abra profundalis, mają przewody pokarmowe wielokrotnie dłuższe niż ich krewniacy zamieszkujący litoral, inne organizmy, jak np. obunogi z rodziny Haustoriidae bardzo sprawnie odsortowywują cząstki organiczne z mułu. Organizmy zasiedlające równiny abysalne mają zwykle uwstecznione oczy. Częsta jest zdolność bioluminescencji.