Biocenoza thumb|Pierścienice Osedax frankpressi żerujące na resztkach wieloryba w abysalu thumb|Ryba głębinowa z rodzaju Bathypterois, wsparta końcówkami płetw o osady denne (w pobliżu zatoki Kealakekua na Hawajach). Wbrew początkowym mniemaniom badaczy, ugruntowanym przez badania w ramach ekspedycji statku badawczego „Challenger” (1872–1876), z których wynikało, że równiny abisalne są bardzo rzadko zasiedlone przez organizmy (mówiono wręcz o „abisalnych pustyniach”), występuje w nich stosunkowo bogaty i zróżnicowany zespół organizmów. W pozornie ubogim abisalu żyć może więcej gatunków niż w mulistych osadach litoralu w strefie klimatu umiarkowanego.
Warunki fizyczne środowiska określają charakter biocenozy. Produkcja pierwotna jest ograniczona do nielicznych chemoautotrofów (bakterie, archeany), które mogą tworzyć maty na powierzchni osadów. Prawdziwymi oazami produkcji pierwotnej są natomiast występujące gdzieniegdzie na dnie ekosystemy kominów hydrotermalnych lub zimnych wysięków. Wysokie ciśnienie i duże stężenie dwutlenku węgla ogranicza występowanie organizmów ze szkieletami i pancerzami zbudowanymi z węglanu wapnia, ewentualnie wymusza redukcję elementów anatomicznych z niego zbudowanych bądź zastąpienie go innym tworzywem. Dlatego np.