Płonąca żyrafa – wiersz Stanisława Grochowiaka. Uznaje się, że jest on programowym utworem nurtu turpistycznego. Ripostą na niego była Oda do turpistów Juliana Przybosia wydrukowana w „Przeglądzie Kulturalnym” z 8 listopada 1962 roku.
Płonąca żyrafa pochodzi z wydanego w 1958 roku tomiku i jest interpretacją obrazu Salvadora Dalego pod tym samym tytułem pochodzącym z 1937 r.obraz Salvadora Dalego. Zarówno w wierszu, jak i w obrazie widoczna jest fascynacja śmiercią odartą z wszelkiego patosu, ponurą, a nawet odrażającą, ujętą w konwencji makabrycznej groteski.
Opis Poeta rozpoczyna swoje refleksje od wyliczeń fizjologicznych przejawów życia takich jak: aspiryna, pot, czaszka, skronie, noga, brzuch i…pogrzebacz, które mają na celu ukazanie banalności ludzkiej egzystencji. Wspomina też o „biednej konstrukcji człowieczego lęku” – istota ludzka trwoży się, jest świadoma zagrożeń, jakie płyną z rutyny. Strach ją osłabia, potęguje jej marność i nieporadność. Nie można jednak ustrzec się tych niebezpieczeństw, są bowiem tym, „co nas czeka”. Wszyscy musimy się zmierzyć ze swoją cielesnością i wynikającym z niej bólem.