Wiersz ten upodabnia się do sugestywnego wyobrażenia malarskiego.
W Płonącej żyrafie poeta wykorzystał metafory i porównania rodzące niepowtarzalny, nadrealistyczny klimat odkrywający egzystencjalne, ale wciąż subiektywne prawdy, „więc: zafascynowanie konkretem – odrażającym. Więc: rzeczowość. A jednocześnie: zdemaskowanie życia, jego piękna. Więc: program antyestetyczny. Więc: kult brzydoty”J. Kwiatkowski, Magia poezji. O poetach polskich XX wieku, Kraków 1995, s. 227..
Autor chciał uzmysłowić, że brzydota i cierpienie to najprawdziwsze aspekty życia, dlatego trzeba im poświęcać należytą uwagę w literaturze, nie bać się ich, lecz raczej je oswajać. Życie jest zwykłe, przygnębiające, nieestetyczne, makabryczne, groteskowe i odrażające, nie wolno jednak popadać w nadmierny pesymizm. Należy po prostu zaakceptować te jego „walory” i oczyścić „mięso” ze strachu przed zagwarantowaną śmiercią. Nie można się jej obawiać – to irracjonalne, bo czeka każdego.
Zobacz też Płonąca żyrafa (obraz)
Przypisy